Lung Arthur ลุงอาเธอร์

ขอชวนทุกคนคิดเรื่องหนึ่งนะครับ มนุษย์เราควรจะเลือกอะไรระหว่างสิ่งที่เราต้องการทำ กับ สิ่งที่สังคมบอกว่ามันดี ?

สำหรับผม ผมเองก็ตอบไม่ได้ครับ เพราะนี่เป็นสิ่งที่ผมก็ลังเลมาตลอด สิ่งที่คุณต้องการทำตอนนี้ อนาคตคุณอาจจะไม่ได้อยากทำก็ได้ ถ้าคุณถามหาคำตอบเรื่องนี้จากผม ผมก็จะตอบว่าก็คงต้องทำมันทั้งคู่จนกว่าสิ่งที่เราต้องการทำมันเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

ขอเล่าย้อนกลับไปในวัยเด็กซักเล็กน้อยครับ เพราะมันเป็นสิ่งที่ทำให้เป็นผมทุกวันนี้

ตั้งแต่เล็กผมเป็นคนประเภทสงสัยใคร่รู้ ชอบสังเกตสิ่งรอบตัว และรักในงานสร้างสรรค์ ศิลปะเป็นวิชาที่ผมชอบและทำได้ดีมากที่สุด ผมในวัยเด็กฝันอยากที่จะเป็นจิตรกรและนักเขียนการ์ตูน แต่ชีวิตมันพัดพาผมมาในทางตรงกันข้าม ตอนกำลังจะจบประถมผมหันไปให้ความสำคัญกับวิชาที่ใช้สอบเข้าอย่างวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์เป็นหลักจนกลายเป็น "เด็กโอลิมปิก" ผมทุ่มเทให้กับวิชาวิทยาศาสตร์ ได้เป็นผู้แทนประเทศไปแข่งขันวิทยาศาสตร์โอลิมปิก ต่อด้วยการเข้าค่าย สอวน. ดาราศาสตร์ จนเป็นผู้แทนศูนย์ และได้เหรียญทองดาราศาสตร์โอลิมปิกระดับชาติ รวมถึงเข้าร่วมกิจกรรมและการแข่งขันอื่น ๆ

ทว่าทั้งหมดทั้งมวลนี้ไม่ได้เติมเต็มชีวิตผมเลย มันกลับทำให้รู้สึกว่างเปล่าด้วยซ้ำ ทำไมน่ะหรอครับ ? จริงอยู่ที่ผมทำได้ดีพอตัวเลยในสายงานวิทยาศาสตร์หรือวิศวกรรม แต่เมื่อได้ทบทวนชีวิตตัวเองแล้ว การท่องตำราและการทำตามแบบแผนตลอดเวลานั้นโคตรจะไม่ใช่ทางของผม ผมไม่เคยมีความสุขที่ได้ทำมันเว้นแต่จะเป็นส่วนที่ได้รังสรรค์อะไรใหม่ ๆ ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ผมตามหามันอาจไม่ใช่การเป็นจิตรกรอย่างที่คิดก็ได้ เพราะผมมาไกลขนาดนี้แล้วในอีกเส้นทาง แต่เป็นงานที่เปิดพื้นที่ให้ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์ และนำไอเดียที่อยู่ในหัวออกมารังสรรค์เป็นผลงานจริง อนาคตผมอาจจะมีความคิดที่เปลี่ยนไปก็ได้ แต่นี่คือสิ่งที่ผมคิดในตอนนี้

ปัจจุบันผมเปิดคอร์สสอนเลข ฟิสิกส์ และดาราศาสตร์ เป็นงานเสริมชั่วคราวนะครับ ผมไม่คิดว่าตัวเองเป็นติวเตอร์เต็มรูปแบบ เป็นแค่คนคนหนึ่งที่มาถ่ายทอดประสบการณ์มากกว่า โดยการฝึกฝนนักเรียนในการเรียนฟิสิกส์ และการสอบเข้าค่าย สอวน. ดาราศาสตร์ ก่อน คงไม่ได้สอนวิชาเหล่านี้ไปตลอดเพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากจะยึดเป็นอาชีพหลัก

ส่วนคอนเทนต์และเว็บไซต์นั้นไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในเรื่องวิทยาศาสตร์นะ เพราะผมมองว่าความรู้ในหลายศาสตร์มันเชื่อมกันและการจำกัดกรอบว่าความรู้วิทยาศาสตร์เป็นที่สุดมันไม่ใช่เรื่องครับ แต่ถ้าพูดถึงกระบวนการที่วิทยาศาสตร์ใช้หาองค์ความรู้ อันนี้มีประโยชน์อย่างยิ่ง และนี่คือสิ่งที่ผมอยากให้นักเรียนที่มาเรียนกับผมได้ซึมซับตรงนี้มากกว่าเนื้อหาที่จะจำไปสอบ ขณะนี้ผมก็กำลังสำรวจการทำสื่อในหลากหลายแนวมากขึ้น เพราะในตัวผมมีทั้งอาเธอร์ที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ นักวาด นักปรัชญา ผู้กำกับหนัง นักกล้าม และตัวตนอื่น ๆ อีกมากมาย เลยไม่ได้ต้องการให้มองว่าผมเป็นติวเตอร์ซักเท่าไรครับ

ผมอาจจะไม่ได้ถนัดการพูดคุยในชีวิตจริงมากนัก ไม่ใช่คนที่ชวนคุยเก่งเลยครับ ถ้าเจอกันตัวจริงอาจจะเห็นว่าผมเป็นคนเงียบ ๆ แต่เพราะตอนนี้ผมยังไม่ถนัดการเปิดบทสนทนาครับ ผมมักจะใช้พลังงานกับความคิดในหัวและการทำงานค่อนข้างเยอะ ยังไงถ้าได้เจอกันก็มาพูดคุยแลกเปลี่ยนกันได้ครับ